Lang maar top
 
Met Jos stond een man centraal in de openingsact van deze Internationale Vrouwendag. Daarmee was de toon ook gezet. Het veelzijdige, maar daardoor ook wel erg volle programma behandelde namelijk relevante thema's waarop voor vrouwen een inhaalslag noodzakelijk is, zoals arbeidsmarkt, gezondheid en veiligheid. Er werd uitvoerig stilgestaan bij taal, gedrag en hormonen waar vrouwen veel meer last van hebben dan mannen. De bijdragen waren van hoge kwaliteit door zeer bekwame spreeksters en een spreker. Dat is niet alleen mijn mening, maar hoorde ik ook de vrouwen om mij heen zeggen. Net als dat velen vonden dat het ook een lange zit was, van 15.00 tot 18.00 uur. Door de wisselingen was dat voor mij persoonlijk niet zo’n probleem. Maar, alhoewel man, ben ik gewend stil te zitten en te luisteren.
 
 
Fight for your right
 
In de zaal was ik mij er al van bewust dat ik een van de weinige mannen was. Op weg naar het diner werd dat nog eens benadruk toen ik naar het toilet ging. De vrouwen hadden het herentoilet tot hun territorium verklaard. Tussen allerlei vrouwen door wurmde ik mij met een enkele lotgenoot richting pissoir. Daar leegden we met de blikken van de vrouwen in onze rug onze blazen. Het was een duidelijke illustratie van de dagelijkse praktijk. Veel te vaak moeten vrouwen nog regels overtreden om hun gelijkwaardigheid op te eisen.
 
 
Uitgestoken hand
 
Voor het overige stond de dag echter in het teken van het uitsteken van een hand naar de mannen en de vraag om ondersteuning. Naast het horen over zaken vanuit het vrouwelijk perspectief, was dat voor mij (als man) misschien wel het belangrijkste van deze dag. Om dit effectief te laten zijn, waren er echter te weinig mannen. Dat waren waarschijnlijk ook nog degene die niet overtuigd hoeven te worden van de noodzaak tot verandering en steun. Hierdoor was het toch eigenlijk preken voor eigen parochie en daarmee een gemiste kans.
Toevallig of niet schreef NRC-columniste Japke-d. Bouma dinsdag 10 maart een stuk met dezelfde strekking getiteld ‘Hallo mannen! Waar blijven jullie? Steun ons!’
 
 
Vervolg?
 
Ga ik volgend jaar weer? Ja, want ik zou graag met vrouwen in gesprek gaan over hun kijk op de wereld en hoe onze leefomgeving gelijkwaardiger te maken voor ons en voor de volgende generaties. Daar had ik nu in de rol van 'verkoper' geen tijd voor. Ook zou ik er dan heel graag deel 2 van de Parkstad Prima Donna’s presenteren en uitleg geven over het hoe en waarom van het boek en het stokje voor deel 3 overdragen aan de vrouwen.
Nee, omdat ik vind dat Internationale Vrouwendag ook gewoon een feest voor alleen vrouwen moet zijn. Een gelegenheid waar ze zonder mannen over hun kijk op de wereld kunnen praten.
 
 
Mannen
 
Als het gaat om de communicatie over die zaken met mannen, stel ik een Man/Vrouw-dag voor. De onderwerpen kunnen dezelfde zijn. Maar er moeten dan meer mannen in het publiek zijn. Maar minder dan de helft. De boodschap komt beter aan als we ons in de minderheid weten en voelen. Spreiding van de heren over de zaal is gewenst. Het gevaar van mannengrappen is dan veel kleiner terwijl er beter wordt geluisterd. Het liefst zijn het mannen zijn die nog niet zo 'geëmancipeerd zijn. Op die manier bereik je de groep die nodig is om die gelijkwaardigere samenleving echt vorm te geven. Het is maar een idee.
En alhoewel het er luchtig aan toe ging en er ook wel eens werd gelachen, was het in mijn beleving een vrij serieus programma. Ik denk dat mannen met wat meer humor beter te bereiken zijn. Of dat ook voor vrouwen geldt? Misschien. Heerlens wethouder Arlette Vrusch wilde een punt maken toen ze in haar afsluitende toespraak zei dat het steeds om Lange Jan ging, terwijl Lies veel groter was. Gejuich was haar beloning. Dat dit een typische mannenopmerking is, ontging de aanwezige dames. Ze toonden zich hiermee in mijn ogen inzake humor in ieder geval wel al onbewust bekwaam. 

Marcel J.M. Put